Obecnie istnieje dużo przekazów o ludziach z przeszłości, którzy przypuszczalnie chorowali na stwardnienie rozsiane . Święta Lidwina z Schiedam (1380-1433), zakonnica z Holandii, była prawdopodobnie jedną z nich. Już jako nastolatka aż do śmierci cierpiała na nawracające bólu głowy, miała słabe kończyn i słabnący wzrok objawy typowe dla SM. W tamtych czasach nie było znane stwardnienie rozsiane a już tym bardziej leczenie SM . Około sto lat więcej liczy historia z Islandii o młodej kobiecie imieniem Halla, która nagle straciła wzrok i zdolność mowy, ale po siedmiu dniach modlitw do świętych odzyskała je. Augustus Frederick d'Este (1794-1848), wykluczony wnuk króla Grzegorza III, niemal na pewno cierpiał na przypadłość stwardnienia rozsianego. Pozostawił szczegółowe wspomnienia dokumentujące 22 lata jego ciężkiej choroby. Pamiętnik rozpoczął pisać w roku 1822, a ostatni raz wpisał wspomnienia do niego w 1846. Początkowe objawy u księcia ujawniły się, gdy miał 28 lat: przemijająca utrata wzroku po tym, jak uczestniczył w pochówku przyjaciela. Pojawiały się u niego słabość nóg, sztywność rąk, odrętwienie, zawroty głowy, moczenie i impotencja. W 1844 roku zmuszony był korzystać z wózka inwalidzkiego. Pomimo stwardnienia rozsianego , miał optymistyczne podejście do życia.